Praktyki cie (czyli „odcinania”) oparte są na naukach o pustości. Są one praktycznym zastosowaniem poglądu przedstawionego z sutrach Pradżniaparamity, wykorzystującym specjalne metody wadżrajany. Kluczową rolę w ich upowszechnianiu odegrała tybetańska jogini Macik Labdryn (1055-1149), która połączyła przekazy różnych linii „odcinania” w ujednoliconą praktykę, obecnie znananą jako „cie” i jedną z najpopularniejszych w buddyzmie tybetańskim.

Ten krótki tekst, zatytułowany: „Krótka codzienna praktyka ofiarowania ciała” jest najbardziej upowszechnioną wersją cie w tradycji karma kagju. Niesposób dzisiaj określić jej pełnego autorstwa, ale wiele zawartych w niej modlitw wyszło spod pióra dawnych wielkich dzierżycieli linii – jak Trzeci Karmapa Rangdziung Dordże – i zawiera ich błogosławieństwo.

Liturgie do praktyk cie są często dostosowywane do stylu danego nauczyciela lub klasztoru. W rezultacie w dzisiejszych klasztorach kagju istnieje kilka różniących się nieco edycji tego właśnie tekstu. Wersja zawarta w tej publikacji została opracowana zgodnie z instrukcjami Dorloba Kjabdzie Tengi Rinpoczego.